سایبرنتیک و مسئله حکمرانی: عاملیت و مسئولیت‌پذیری در فناوری‌های هوش مصنوعی
هوش مصنوعی به عنوان یک پدیده سایبرنتیکی با حکمرانی پیوستگی زیادی دارد. در مطالعات حکمرانی، مسئولیت پذیری یکی از مهم ترین مولفه هاست. مسئولیت پذیری مفهومی محوری در اخلاق است که بار اخلاقی یک وضعیت را به عواملی که در ایجاد آن وضعیت نقش علّی داشته اند، نسبت می دهد. این مفهوم ضمن اهمیت اخلاقی، در نظام حقوقی نیز مفهومی اساسی بوده؛ زیرا در تعیین مصادیق جرم، و میزان جریمه ها و جبران خسارات، تعیین افرادی که مسئول ایجاد یک وضعیت هستند و میزان مسئولیت آنها، ضروری است.
به گزارش کارآفرینی پرس به نقل از مرکز پژوهش‌های مجلس در مورد فناوری های هوش مصنوعی، مسئله مسئولیت پذیری پیچیدگی های خاصی پیدا می کند. فناوری های هوش مصنوعی که دارای قابلیت یادگیری هستند، فراتر از برنامه نویسی طراحان آن عمل کرده و براساس داده هایی که طبق آن آموزش می بینند، عمل می کنند. بنابراین به علت پیچیدگی و خارج از کنترل بودن عملکرد هوش مصنوعی، نمی توان در مسیر علّی که منتهی به یک خروجی مشخص شده است، نقش عوامل انسانی را دقیقاً مشخص کرد.
چنین وضعیتی با عنوان معضل «شکاف مسئولیت پذیری» شناخته می شود. با بیشتر شدن کاربردهای هوش مصنوعی در عرصه های مختلف، این معضل مسئله ای در خور توجه در مباحث نظری مربوط به توسعه هوش مصنوعی است.
هدف گزارش حاضر تقریر مسئله مسئولیت پذیری و عاملیت در مورد هوش مصنوعی، روشن ساختن ابعاد مختلف آن، ارائه و دسته بندی پاسخ های مختلف ارائه شده به آن است. در انتها، راهکارهایی سیاستی و تقنینی با محوریت بر سازمان ملی هوش مصنوعی کشور با هدف پیشگیری از شکل گیری شکاف مسئولیت پذیری ذیل راهبردهایی چون شفاف سازی ساختارهای اجتماعی-تکنیکی، تشکیل کارگروه ارزیابی اخلاقی، خط مشی گذاری مشارکت محور و آگاهی بخشی درباره جنبه های عمومی مسئولیت پذیری ارائه می شود.
برای دریافت فایل کامل گزارش اینجا را کلیک کنید.
بیشتر بخوانید: دانش سایبرنتیک چیست؟
پایان پیام/
