راز حفظ تعادل در دنیای پرآشوب امروز/ قطب‌نما و سازوکار درونی برای بازیابی خود
انسان هرچقدر از نظر روحی و شخصیتی قوی باشد، باز هم ممکن است رفتار دیگران یا اتفاقات و ناملایمات زندگی و کسب‌وکار، تعادل ذهنی و روانی او را برهم بزند. روان‌شناسی برای مدیریت چنین شرایطی راهکارهایی ارائه می‌کند، اما از منظر دینی و معنوی، چه عاملی می‌تواند به انسان کمک کند تا علاوه بر بازیابی تعادل روانی خود، جهت‌گیری و انگیزه‌اش را برای ادامه مسیر درست زندگی و فعالیت‌های حرفه‌ای حفظ کند؟
به گزارش کارآفرینی پرس، دکتر محمدعلی نژادیان مدرس دانشگاه در یادداشتی نوشت: در دین اسلام سفارش شده است که انسان کارهای خود را با «نیت الهی» و با هدف «تقرب به خداوند» انجام دهد. این موضوع علاوه بر اینکه باعث می‌شود جهت و هدف خود را گم نکنیم و در نیت، هدف، مسیر و شیوه انجام کارها درست عمل کنیم و به خود، دیگران، جامعه و هستی آسیب نرسانیم، فایده دیگری نیز دارد؛ اینکه در مواجهه با افرادی که به آن‌ها خوبی کرده‌ایم، اما ناسپاسی می‌کنند، قدر خوبی‌های ما را نمی‌دانند یا آن‌ها را فراموش می‌کنند، یا در محیط کسب‌وکار، با وجود صداقت، تعهد و حسن‌نیت در همکاری، از سوی شرکای تجاری، همکاران یا طرف‌های معامله مورد آسیب قرار می‌گیریم یا اعتمادمان مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد، دلسرد نشویم و انگیزه خود را برای انجام کارهای خوب و درست از دست ندهیم؛ زیرا هدف ما از پایبندی به فضایل اخلاقی در زندگی و کسب‌وکار، صرفاً دریافت تشکر، قدردانی یا جبران از سوی دیگران نیست، بلکه رضایت الهی را نیز در نظر داریم؛ رضایتی که زمینه‌ساز حرکت در مسیر کمال و تعالی انسان است.
در واقع، نیت الهی، مانند نوری است که در تاریکی‌های زندگی، مسیر درست را روشن می‌کند و به انسان کمک می‌کند راه خود را گم نکند.
حتی اگر در چنین شرایطی از نظر روحی آسیب ببینیم، نیت الهی می‌تواند علاوه بر جهت‌دهی به رفتار انسان، نوعی تکیه‌گاه درونی برای حفظ و بازیابی تعادل روانی و اخلاقی او فراهم کند؛ به‌گونه‌ای که وقتی رفتار دیگران یا اتفاقات زندگی تعادل انسان را برهم می‌زند، بتواند دوباره آن را بازیابی کند.
به بیان دیگر، نیت الهی می‌تواند به‌عنوان نوعی قطب‌نما و سازوکار درونی عمل کند که به انسان کمک می‌کند در مواجهه با ناملایمات زندگی، با اتکا به آگاهی و باورهای نهادینه‌شده خود، به‌صورت خودکار تعادل روانی و اخلاقی خویش را بازیابی کند و از مسیر ارزش‌ها و اصول اخلاقی خود خارج نشود.
نتیجه: وقتی انسان تکیه‌گاه ارزشی خود را به رفتار و قضاوت دیگران وابسته نمی‌کند، کمتر با هر رفتار یا اتفاقی تعادل روانی و اخلاقی خود را از دست می‌دهد و اگر هم تعادلش برهم بخورد، بهتر می‌تواند آن را بازیابی کند.
انتهای پیام/
